Poezi nga Shaban Cakolli.

KOSOVËS
Kosove
copë toke e Edenit
me përmasa ëndrre
ke qiellin
përplot shqiponja
që ngrejnë çerdhe
në zemrat tona.

ERDHI ORA
Pabesitë e bardha
nga shekulli në shekull
mallin për liri s´na e shuan.

Brigjeve të ëndrrave
u përplas akullnaja
në rropulli
u trand liria
e ujqërit uluriten
e malet gjëmuan
e u trembën ortegjet
majë bjeshkëve
se erdhi ora
e flakës së pashuar
të zjarrit ilir.
Dielli ka shndritur
qiellin e zemrave tona
se jehoi zëri i Ademit
se Hamza i zu pritën
jehut të kushtrimit
i gjallë apo i vdekur
i besëlidhjes së Gjergjit
Jam për jetë.

NË KUJTESË
Dikush qan
mos po qaj une?

Me ninullat te bukura
mí ndizte nena
dhe qirijte qiellore
mbi koke.

Mbi koke
pleqeria se çmi shkundi
borerat e Sharrit
e duke bredhur meridianeve
ninullat enenes s´mú ndane.

Dikush qan
mos po qaj une?

DITË E VONUAR
Si pike uji nga shkretetira
behu oaze
dhe mbushi burimet
qetí freskosh zemrat e djegura
nga vapa qiellore.

Dhe eja
dite e endrravete bardha.

NDËRRIM KOHËSH
Kohet shkojne
kohet vijne
sa keq qe vleren
súa dijme
kohet enden
kohet ikin
ndajne naten me diten
diten me nate
rrepatu mos pusho
shfrytezoje qdo çast
se jeta nuk eshte e gjate
dita qe kalon
eshte nje dite me pak.

E URREJ NËSHIN
Nje bene vetem nje
nuk mund te quhet dashuri
njeshi qe genjen jeten
dashurohet me vetveten
ç´kerkon shpierti,shohin syte
dashuria eshte vete e dyte
ne kuptimin dashuri
dashuria kur kenaq epshet
nje i ri me nje te re
eshte nje tjeter te kalle veshket
dashuria per Atdhe
dashuri me mallin ndezur
shpirt e zemer pervelon
gembin hapur nga perendimi
rrenjet ngulitur n´Kosove.

VETMIA
Vetmia te brene
nuk te le te qete
ajo ka folene
burgun e vertete
dhe aq te behet e pa duruar
kur ne vetmi,dikush te kene
detyruar.

Quditerisht,or miku im
nganjehere vet,e kerkoj
vetmine!
Se shpesh vetmia
me linde frymezimin
me ndihmon qetesia
te furi mendimin.

UNË DHE TI
Une i vogel
ti i madh
me mua ,mos u tall
asnje s´jemi barabar.

PO e qmove,veten shume
mbetesh me i vogel se une
dituria rrjedh si lum
dikush nxe me pak
dikush me shume.
kush mburret me vetveten
ai mire se ka kuptuar jeten.

PORTË DHIMBJESH
Sa te tmershme
jane mergimet
ikin vitet
sikur stinet.

Mergimtaret
ndezin epshet
ditet i palosin
sikur gjethet
ia qajne hallet
e sotemja te nesermes
dhembje njera,i rrefen tjetres
mes tyre e Atdheut
kufiri i dhembjes.

Vitet larg Atdheut
ikin stinepas stine
nje fjalor dy gjuhesh
perkthen dhimbjen time.

SA HER QE KTHEHEM NE SHQIPERI ME MBUSHEN MUSHKRIT ME AJER TE PASTER,

SYT ME HUMBIN NE PAFUNDESINE E QIELLIT PLOT ME YJE..
KUR LARGOHEM NGA SHQIPERIA... SEMUREM!

HALL MBI HALL
Turma shkojnë
turma vijnë
mbijnë si bari i keq
në faqen e blertë
të globit.

Prej shekulli në shekull
kërkojnë lëmoshë
trotuareve të fatit.
Trokasin në portë të hapur
kastave luksoze
të ngopura parfumesh
të një biznesi të ndyrë.

TY Që PO VJEN
Në këtë botë
erdhëm njëlloj
me rregulla të ngurta
të natyrës.
Alejon natyra
pamjet me dy fytyra?
Njëren maskë,laraskë
në atë degë të fatit
që çukit
kokrrat e inatit
me kurriz për murriz
tjetri kruan
unazat e shekullit.

JETË PA SHIJE
Kam etje,vapë ,mundime
Si në dimër,ashtu në verë
tablo e recetes sime
epij qumështin më bëhet vrerë.

Kam uri,
ushqehem s´ngopem kurrë
kjo është receta ime
e ha bukën më bëhet gurë.

Po verbërohem
Para syve perde terr
Kjo është receta ime
në muzgje gjumi s´më merr.

Ngjyrë e zezë e korbave
M´i verbëron dy sytë

Pishtarë ndizni,ndizni qirinjët
Më duhet dritë,dritë,dritë...

JETË E VAJ
Katër përrocka ujë loti
Rinia ime
Vitet ecin nëpër mote
Veç ndëshkime.

Në katër anët e globit
unë i mjeri lypsar
Me ndihmën e vet zotit
U ktheva në çerdhe t´parë.

Katër herë m´kërrcitën kocat
Kur me peshë m´shkeli poturi
Kur me gjak buronin prrockat
Thanë me gjak u ngrit Flamuri.

Flamuri i kuq
i larë në gjak
shtrëngohuni,bëhuni grusht
Le të valoi,prag më prag.